Zespół trzech tężni solankowych

Ciechocińskie tężnie to nie tylko urządzenia uzdrowiskowe, ale również unikalne na skalę europejską zabytki budownictwa technicznego.

Inicjatorem powstania tężni był Stanisław Staszic, a zaprojektował je Profesor Akademii Górniczej w Kielcach - Jakub Graff. Najdłuższa tężnia licząca 724 metry powstała w roku 1828, rok wcześniej tężnia o długości 651 metrów, natomiast najkrótsza licząca 366 metrów wybudowana została najpóźniej, w roku 1859. Szkielet tężni zbudowany jest z olbrzymich dębowych i świerkowych bali, a wypełnia go tarnina. Praca tężni polega na stężaniu solanki, która przepływając przez sprężystą tarninę odparowuje, zmieniając stężenie np z 6% do 26%. W czasie tego działania, za sprawą promieni słonecznych tlen z powietrza zamienia się w ozon, w powietrzu rozpylona jest solanka, co powoduje, że uzyskiwany jest mikroklimat podobny do morskiego. Dlatego tak zalecane jest również spacerowanie wokół tężni, ma ono bowiem korzystny wpływ na oskrzela i górne drogi oddechowe.