Czarnodunajecki dworek

Czarnodunajecki dworek to tak zwana murowanica, czyli ceglany dom zbudowany z wyrabianego na miejscu surowca. Zazwyczaj budowali je zamożni gospodarze w XIX wieku. Ich cechą charakterystyczną są oparte na okrągłych filarach ganki (prowadziło na nie kilka schodów), które miały imitować szlacheckie dworki. Taką samą funkcję miały zdobne tynki na frontach. Typowy układ murowanicy to dwie duże izby (czarna i biała), pomiędzy którymi znajdowała się sień. Dodatek do nich stanowiły dwie równolegle do nich ustawione komory. Typowa podłoga tego typu budynku wykładana była płaskimi kamieniami, a powały były zwykle ceglane. Dworek już od bardzo dawna nie jest wykorzystywany przez swoich pierwotnych właścicieli. W okresie międzywojennym należał do Skarbu Państwa i działała w nim szkoła, później także istniały warsztaty tkackie Związku Podhalańskiego. Po wojnie było podobnie, ale w 1997 roku podjęta została korzystna w skutkach decyzja, by czarnodunajecki dworek przeszedł na własność tutejszego samorządu. Gmina na początku przekazała go w użytkowanie Zakładom Doskonalenia Zawodowego, a w chwili obecnej działa tam Centrum Kultury i Promocji Gminy. Współczesny wygląd dworku niestety niewiele już przypomina jego pierwotną formę, zwłaszcza w środku został urządzony nowocześnie oraz funkcjonalnie na potrzeby kultury i rekreacji.