Kościół św. Barbary w Częstochowie

Kościół św. Barbary i Andrzeja Apostoła w Częstochowie został wzniesiony w pierwszej połowie XVI wieku z inicjatywy paulińskiego zakonnika Andrzeja Gołdonowskiego.

Świątynia wraz z sąsiednimi zabudowaniami kościelnymi miała służyć paulińskiemu nowicjatowi. W 1660 roku nad zakrystią zbudowano kaplicę św. Anny połączoną z klasztorem krytym gankiem. Barokowy kościół wyróżnia się cylindryczną, kamienną wieżą w zachodniej fasadzie. W XVIII wieku kościół został rozbudowany i stał się trójnawowy. W pobliżu znajduje się źródełko. Tryskającej z niego wodzie przypisuje się właściwości lecznicze. Legenda opowiada, że gdy złodzieje wykradli z klasztoru jasnogórskiego obraz Matki Boskiej Częstochowskiej, podczas ucieczki ugrzęźli właśnie w tym miejscu. Z bezsilności rzucili obraz na ziemię, po czym jeden z rabusiów pociął go szablą. Po ich ucieczce, trysnęło źródełko, w którym obmyto jasnogórską ikonę. Na początku przy źródełku stał krzyż, jednak w pierwszej połowie XVIII wieku postawiono tu barokową kaplicę pw. św. Barbary. W kościele zachwyca neobarokowy ołtarz główny z XVIII wieku oraz późnobarokowe ołtarze w nawach bocznych.