Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa

Neogotycki Kościół pw. Najświętszego Serca Jezusowego, przed rokiem 1945 świątynia ewangelicka został wzniesiony w latach 1848-1850. Świątynia wraz z najbliższym otoczeniem stanowiła przez wieki centrum miasta.

Kościół w latach pierwszej wojny światowej uległ zniszczeniu na skutek ciężkich walk rosyjsko-niemieckich. Odbudowany został w latach 1920-1925 w stylu neogotyckim. Kościół jest budowlą z cegły posadowioną na fundamencie z kamieni polnych. Świątynię zbudowano na planie wydłużonego prostokąta. Posiada ona trzy nawy. Od wschodu do korpusu budowli przylega pięcioboczne prezbiterium, zaś od południowego-zachodu zakrystia. Od zachodu do korpusu przylega kwadratowa w planie wieża, zwieńczona dzwonnicą. Do wieży dodano dwie podcieniowe kruchty. Do 1945 kościół należał do wspólnoty ewangelickiej. Po II wojnie światowej, w związku ze zmianą granic i napływem ludności katolickiej, erygowano tu placówkę ku czci Najświętszego Serca Pana Jezusowego i przekazano ją księżom kanonikom regularnym. 20 listopada 1946 roku, przy kościele utworzona została samodzielna parafia. Świątynię konsekrował 27 maja 1964 roku ks. bp Józef Drzazga.