Zamek Pieskowa Skała

Pierwsza wzmianka o Zamku pojawiła się w roku 1315 w dokumencie wydanym przez Władysława Łokietka.

Zamek wybudował w pierwszej połowie XIV wieku Kazimierz III Wielki, który składał się z 2 części - górnej i dolnej. Przez prawie 250 lat zamek był w rękach rodu Szafrańców. W XVI wieku, w latach 1542-1580 został przebudowany ze stylu gotyckiego w piękną renesansową rezydencję. W XVII wieku, w czasie potopu szwedzkiego zamek został zniszczony, a pół wieku później uległ poważnemu pożarowi. Pożary trawiły zamek jeszcze niejednokrotnie, ostatni w czasie powstania styczniowego zniszczył wnętrza zamku. Przez kolejne lata zamek zmieniał swoich właścicieli, by po II wojnie światowej trafić w ręce Skarbu Państwa. W latach 1950-1963 przeszedł on gruntowną renowację i stał się Oddziałem Państwowych Zbiorów Sztuki na Wawelu. Obecnie znajduje się tu stała ekspozycja pt. Przemiany stylowe w sztuce europejskiej od średniowiecza do połowy XIX wieku. Zamek bardzo często pojawia się w filmach, między innymi oglądać go mogliśmy w Janosiku, czy Stawce większej niż życie. W kryptach na zamku w Pieskowej Skale znajdują się cztery manierystyczne sarkofagi Sieniawskich z XVII w. z postaciami zmarłych na wiekach niemające odpowiednika w sztuce polskiej, dzieło wrocławskiego rzeźbiarza Jana Pfistera. Kościół i kaplica po 1945 zostały doszczętnie zdewastowane. Sarkofagi te szczęśliwie wcześniej ocalały, dzięki ich wywiezieniu podczas wojny polsko-rosyjskiej w 1920 do Krakowa. Do zamku przylega przepiękny park krajobrazowy, w pobliżu którego stoi skała wapienna nazywana Maczugą Herkulesa, Sokolicą lub Czarcią Skałą.