Przekop Wisły

W XIX wieku Żuławy kilka razy nawiedziły straszne powodzie. Straty, jakie poniesiono były na tyle duże, że władze pruskie podjęły decyzję o skróceniu ujściowego odcinka Wisły i budowie przekopu, którego zadaniem było przyśpieszenie spływu wód zagrażających żuławskim polderom.

Nowe koryto Wisły zaczynało się na wysokości wsi Drewnica i łagodnym łukiem zmierzało na północ, ku zatoce. Miało 7,1 km długości i szerokość od 250 do 400 m. Leniwka została odcięta od nowej arterii wałami przeciwpowodziowymi, zyskując połączenie w innym miejscu za pośrednictwem śluzy w Przegalinie. Z czasem zaczęto ją nazywać Martwą Wisłą. Prace nad przekopem były prowadzone w latach 1889-1895. Z ziemi, którą wydobyto usypano wały przeciwpowodziowe.Od końca marca 1895 roku wody Wisły skierowały się do morza nowym szlakiem. Rzeka bezustannie od stuleci zanosi do morza miliony metrów sześciennych skalnego rumoszu.Tuż przy ujściu pozbywa się tego "ładunku", stale powiększając przez to powierzchnie lądu. W związku z tą sytuacją, statystycy odnotowują powiększanie powierzchni Polski, a kartografowie zmieniają przebieg linii brzegowej na mapach. Obecne cyple przy ujściu Wisły są oddalone od przekopanego w 1895 r. brzegu zatoki o ponad. 2 kilometry. Na nowym lądzie w ujściu Wisły utworzono rezerwat "Mewia Łacha", chroniąc ostoję ptactwa wodnego.