Ostrów Tumski

Wrocław przez wieki należał do najzamożniejszych i najpiękniejszych miast Europy Środkowej. Już w X wieku na Ostrowie Tumskim istniał duży gród strzegący zachodnich granic państwa Piastów.

Kiedy prezentowana jest panorama Wrocławia lub gdy ktoś kupuje pocztówkę z tego miasta, najprawdopodobniej znajduje się na niej ta najstarsza, zabytkowa część miasta.To tutaj zaczęła się historia miasta jako osady ludzkiej. Przed przyniesieniem na słowiańskie ziemie obcego na ówczesne czasy chrześcijaństwa, Ostrów Tumski był osadą Ślężan, protoplastów współczesnych Ślązaków, a według niektórych historyków, byli to także pradziadowie Chorwatów. W XI wieku sytuacja zmieniła się diametralnie. Władzę w osadzie przejęli Piastowie i w ciągu stu lat uczynili z niego ważny ośrodek władzy kościelnej. W XII wieku książęta przenieśli się na drugi brzeg Odry, a Ostrów Tumski pozostał wyłączna własnością Kościoła. Kiedy w XIV wieku miasto znalazło się pod panowaniem czeskim, na moście wiodącym na wyspę ustawiono słup graniczny. Kiedy Śląsk trafił pod rządy Prusaków, Ostrów Tumski włączono do fortyfikacji miejskich, a nawet zasypano odnogę Odry i połączono ją z miastem.Cały Ostrów Tumski jest zabytkiem klasy zerowej architektury gotyckiej. Najważniejszym elementem zespołu budynków jest katedra św. Jana Chrzciciela, której początki datowane są na XIII wiek. Mowa tutaj o prezbiterium. Bardziej znane są jego barokowe części powstałe jako element reformacji, z kaplicą św. Elżbiety na czele. Elementami współczesnej dzielnicy miasta są także Muzeum Archidiecezjalne, Ogród Botaniczny wraz z muzeum przyrodniczym, a wśród zabytków sakralnych pominąć nie można niewątpliwie kościoła św. Marcina oraz kolegiaty św. Krzyża. Na placu Kościelnym, na tle gotyckiego kościoła Krzyża Świętego stoi barokowy pomnik św. Jana Nepomucena. Świątynia jest osobliwością, gdyż składa się z dwóch kościołów zbudowanych jeden na drugim. Muzeum Archidiecezjalne szczyci się bezcennymi zbiorami sztuki sakralnej.